Gleby torfowe powstałe z torfowisk niskich mają skład i właściwości inne niż gleby mineralne. Gleby torfowe słabo rozłożone utrzymuję po zmeliorowaniu dobrą strukturę i umożliwiają swobodne poruszanie się wody w glebie. Niewłaściwa uprawa niszczy układ kanalików i ich charakterystyczną strukturę oraz rozpyla i przesusza warstwę orną. Gleby torfowe powstałe z torfowisk wysokich składają się z obumarłych mchów sfagnowych, są ubogie w składniki mineralne oraz silnie kwaśne. W naszych warunkach nie uprawia się tych gleb, można je natomiast wykorzystywać jako domieszkę do ściółki. Nadają się również na opał. Gleby torfowe powstałe z torfowisk przejściowych znajdują się pod lasami brzozowymi i sosnowymi. Ze względu na niską zawartość składników pokarmowych nie są wykorzystywane przez rolników, a tylko czasami mogą być użytkowane jako liche pastwiska.
Gleby murszowe tworzą się z gleb torfowych podczas zmieniających się stosunków wilgotnościowych (obniżenie i wahania poziomu wody gruntowej), pod wpływem kurczenia się i pęcznienia masy torfowej oraz przy jej zamarzaniu i rozmarzaniu. Procesy te prowadzą do tworzenia się struktury gruzełko-watej w warstwie murszowej i zaniku struktury włóknistej. Zależnie od miąższości warstwy torfowej rozróżnia się gleby: murszowe na torfach i gleby murszowe na podłożu mineralnym.
Podstawą otrzymania dużych plonów na glebach bagiennych, a zwłaszcza na glebach torfowych, jest właściwe ich zmeliorowanie. Konieczne jest odprowadzenie nadmiaru wody w okresach obfitych opadów i doprowadzenie jej w okresach wzmożonego parowania. Oprócz zabiegów melioracyjnych, o wysokich i trwałych plonach na tych glebach decyduje także odpowiednie nawożenie.
oboźna 9 - bielizna - Konstrukcje stalowe